آموزش انتخاب، استفاده، نگهداری و شارژ کپسول آتشنشانی، بررسی تجهیزات اطفای حریق و راهکارهای پیشگیری از آتشسوزی

آتشسوزی خودرو یکی از حوادثی است که ممکن است در جاده، پارکینگ ساختمان، تعمیرگاه یا حتی هنگام توقف خودرو اتفاق بیفتد. نقص در سیمکشی، نشتی سوخت، خرابی تجهیزات الکتریکی، افزایش غیرعادی دمای قطعات و بعضی تصادفها از جمله عواملی هستند که میتوانند زمینه وقوع چنین حادثهای را فراهم کنند.
بسیاری از رانندگان هنگام خرید تجهیزات ایمنی خودرو، بیشتر به وسایلی مانند جعبه کمکهای اولیه، مثلث هشدار و ابزارهای اضطراری توجه میکنند؛ اما انتخاب یک خاموشکننده مناسب نیز میتواند بخشی از برنامه آمادگی در شرایط اضطراری باشد.
با این حال، داشتن کپسول آتشنشانی در صندوق عقب بهتنهایی ایمنی خودرو را تضمین نمیکند. نوع ماده خاموشکننده، ظرفیت دستگاه، محل نصب، شرایط نگهداری و آموزش استفاده از آن اهمیت زیادی دارند.
در پارکینگهای مسکونی و تجاری نیز موضوع پیچیدهتر است. تعداد خودروها، مسیرهای خروج، تهویه، تجهیزات برقی و احتمال گسترش آتش میان خودروهای مجاور باید در طراحی تجهیزات حفاظت از حریق مورد توجه قرار گیرند.
در این راهنما بررسی میکنیم چه نوع کپسول آتشنشانی برای خودرو و پارکینگ مناسب است، هنگام خرید چه ویژگیهایی را باید بررسی کرد، چگونه از دستگاه نگهداری کنیم و در چه شرایطی شارژ یا تعویض آن ضرورت دارد.
خودرو مجموعهای از سامانههای مکانیکی، الکتریکی و در بسیاری از مدلها سوخترسانی است که هنگام کار در معرض گرما، لرزش و تغییرات محیطی قرار دارند.
در خودروهای بنزینی و دیزلی، نشت سوخت یا روغن روی قطعات داغ میتواند خطر آتشسوزی ایجاد کند. در بخش الکتریکی نیز اتصالات معیوب یا آسیبدیدگی کابلها ممکن است موجب افزایش غیرعادی دما شوند.
در بعضی خودروها، نصب تجهیزات جانبی غیراستاندارد مانند سیستم صوتی پرمصرف یا سیمکشی اضافی بدون حفاظت مناسب، احتمال بروز مشکلات الکتریکی را افزایش میدهد.
این خطرات به معنای آن نیست که آتشسوزی در تمام خودروها محتمل یا اجتنابناپذیر است. نگهداری اصولی و سرویس منظم خودرو میتواند در کاهش بسیاری از عوامل خطر مؤثر باشد.
وجود خاموشکننده مناسب نیز باید بخشی از یک برنامه ایمنی کامل باشد، نه جایگزین سرویس فنی یا اقدامات پیشگیرانه.
مهمتر از همه، در صورت مشاهده شعله یا دود، اولویت با توقف ایمن خودرو، خروج سرنشینان، فاصله گرفتن از محل حادثه و تماس با نیروهای امدادی است. تلاش افراد عادی برای خاموش کردن آتش خودرو میتواند بسیار خطرناک باشد.
انتخاب خاموشکننده باید بر اساس نوع حریق احتمالی انجام شود. در خودروهای معمولی، مواد جامد مانند روکش صندلی، قطعات پلاستیکی و عایق کابلها، همچنین مایعات قابل اشتعال و تجهیزات الکتریکی ممکن است درگیر حریق شوند.
در چنین شرایطی، خاموشکنندههای پودر خشک چندمنظوره دارای ردهبندی مناسب، از گزینههای رایج برای تجهیزات ایمنی خودرو هستند.
برای مثال، پودر ABC در استاندارد آمریکایی برای برخی حریقهای مواد جامد، مایعات قابل اشتعال و تجهیزات الکتریکی برقدار طراحی شده است.
البته نام کلاسها در استانداردهای مختلف یکسان نیست. بنابراین، بهجای اتکا به حروف بهتنهایی، باید برچسب دستگاه، تأییدیهها و کاربرد مجاز آن بررسی شود.
برای مقایسه گزینههای موجود، مراجعه به راهنمای انواع کپسول آتشنشانی و مشخصات آنها میتواند اطلاعات کاربردی درباره خاموشکنندههای مختلف ارائه دهد.
مهم است بدانیم که هیچ خاموشکننده دستی کوچکی برای کنترل تمام حریقهای احتمالی خودرو طراحی نشده است.
خاموشکننده پودر و گاز یکی از گزینههایی است که برای بعضی خودروهای سواری، وسایل نقلیه تجاری و محیطهای پارکینگ مورد بررسی قرار میگیرد.
مهمترین ویژگی این نوع دستگاه، تنوع ردهبندی مواد خاموشکننده و امکان استفاده برای گروههای مشخصی از حریق است.
اما استفاده از پودر خشک محدودیتهایی نیز دارد.
پس از تخلیه، ذرات پودر ممکن است روی سطوح و تجهیزات باقی بمانند. در خودرو این موضوع میتواند باعث آلودگی قطعات الکترونیکی، تجهیزات تهویه و بخشهای داخلی شود.
همچنین زمان تخلیه خاموشکنندههای کوچک محدود است و اگر حریق گسترش یافته باشد، نمیتوان انتظار داشت یک دستگاه دستی بتواند شرایط را کنترل کند.
از سوی دیگر، بعضی افراد تصور میکنند تمام خاموشکنندههای پودری ترکیب یکسانی دارند. در حالی که مواد مختلف ممکن است برای کاربردهای متفاوت طراحی شده باشند.
برای شناخت ترکیبات و تفاوت کاربرد آنها، مطالعه مطلب انواع پودر آتشنشانی مفید است.
در زمان خرید باید مطمئن شد خاموشکننده موردنظر برای استفاده در خودرو، شرایط لرزش و محدوده دمایی مورد انتظار مناسب است.
کپسول دیاکسید کربن یا CO2 برای بعضی حریقهای مایعات قابل اشتعال و تجهیزات برقدار کاربرد دارد.
یکی از ویژگیهای مهم این نوع دستگاه، نداشتن پسماند جامد پس از تخلیه است. به همین دلیل، در بعضی محیطهای دارای تجهیزات الکتریکی حساس از آن استفاده میشود.
با این حال، CO2 لزوماً بهترین انتخاب برای داخل خودروی سواری نیست.
این خاموشکننده در مقایسه با بعضی مدلهای پودر خشک، از نظر کاربرد برای مواد جامد در حال سوختن محدودیت دارد. همچنین باد و شرایط محیطی میتوانند بر اثربخشی تخلیه آن تأثیر بگذارند.
تماس با قسمتهای بسیار سرد دستگاه هنگام تخلیه نیز میتواند باعث آسیب پوستی شود.
در فضای بسته، افزایش غلظت CO2 خطر جدی برای افراد دارد.
بنابراین، انتخاب CO2 صرفاً به دلیل نداشتن پسماند، بدون ارزیابی خطرات خودرو و دستورالعمل سازنده، تصمیم مناسبی نیست.
در خودروهای معمولی باید مجموعه خطرات احتمالی بررسی شود و خاموشکنندهای انتخاب شود که رده عملکرد و شرایط نصب مناسب داشته باشد.
یکی از سؤالات رایج هنگام خرید، انتخاب وزن یا ظرفیت مناسب خاموشکننده است.
بعضی خریداران تصور میکنند هرچه کپسول کوچکتر باشد، برای خودرو مناسبتر است؛ زیرا فضای کمتری اشغال میکند.
در مقابل، برخی افراد تنها بر اساس بزرگتر بودن ظرفیت تصمیم میگیرند.
هیچکدام از این رویکردها بهتنهایی کافی نیستند.
در انتخاب ظرفیت باید نوع وسیله نقلیه، خطرات احتمالی، رده اطفایی دستگاه، محل نصب و توانایی جابهجایی آن در نظر گرفته شود.
برای خودروهای سواری، خاموشکنندههای جمعوجور در بازار عرضه میشوند؛ اما مناسب بودن ظرفیت مشخص باید با توجه به مشخصات محصول و الزامات مربوط بررسی شود.
در خودروهای باری، اتوبوسها یا وسایل نقلیه صنعتی ممکن است تجهیزات متفاوتی موردنیاز باشد.
همچنین باید به این نکته توجه داشت که وزن کل دستگاه با وزن ماده خاموشکننده یکسان نیست.
برای مثال، دو خاموشکننده با وزن ماده مشابه ممکن است به دلیل تفاوت در جنس مخزن و قطعات، وزن کلی متفاوتی داشته باشند.
در نتیجه، انتخاب ظرفیت باید بر اساس عملکرد موردنیاز و شرایط واقعی استفاده انجام شود.
محل قرارگیری خاموشکننده در خودرو یکی از موضوعات مهمی است که گاهی نادیده گرفته میشود.
دستگاه باید در موقعیتی قرار گیرد که هنگام حرکت خودرو جابهجا نشود و به سرنشینان آسیب نرساند.
قرار دادن کپسول بدون بست مناسب در فضای زیر پا، روی صندلی یا در محلی که احتمال پرتاب شدن آن هنگام ترمز شدید وجود دارد، خطرناک است.
برای نصب باید از نگهدارنده سازگار با خاموشکننده و مناسب شرایط خودرو استفاده شود.
محل نصب نیز نباید مانع حرکت صندلی، عملکرد کمربند ایمنی، باز شدن کیسه هوا یا دسترسی به تجهیزات ضروری شود.
برخی خودروها محل مشخصی برای نصب تجهیزات اضطراری دارند. در صورت وجود چنین محلهایی، باید دستورالعمل سازنده خودرو بررسی شود.
نگهداری در صندوق عقب نیز باید همراه با مهار ایمن دستگاه و در نظر گرفتن امکان دسترسی انجام شود.
نباید برای بیرون آوردن خاموشکننده، فرد مجبور شود به بخشی از خودرو که درگیر آتش است نزدیک شود.
دمای محیط یکی از عوامل مؤثر بر شرایط نگهداری خاموشکننده است.
در فصل گرم، فضای داخلی خودرو یا صندوق عقب ممکن است به دمای بالایی برسد. در فصل سرد نیز بسته به منطقه جغرافیایی، دستگاه ممکن است در معرض سرمای شدید قرار بگیرد.
هر خاموشکننده دارای محدوده دمایی مجاز نگهداری و استفاده است که باید مطابق مشخصات سازنده رعایت شود.
قرار گرفتن خارج از این محدوده میتواند بر عملکرد یا ایمنی دستگاه تأثیر بگذارد.
یکی از اشتباهات رایج، نصب کپسول در محلی است که برای مدت طولانی در معرض تابش مستقیم خورشید یا منابع حرارتی قرار دارد.
همچنین نباید برای خنک کردن دستگاه تحت فشار، آن را در شرایط نامناسب قرار داد یا بهصورت خودسرانه دستکاری کرد.
اگر خاموشکننده در معرض گرمای غیرعادی، ضربه شدید یا شرایط خارج از محدوده مجاز بوده است، باید توسط متخصص بررسی شود.
خودرو برخلاف بسیاری از محیطهای ثابت، دائماً در معرض لرزش، حرکت، تغییرات دما و احتمال ضربه قرار دارد.
این شرایط میتوانند بر نگهدارنده، بدنه، شیر، شیلنگ یا سایر اجزای خاموشکننده اثر بگذارند.
به همین دلیل، مالک خودرو باید مطابق دستورالعمل سازنده، وضعیت دستگاه را بررسی کند.
در بازرسی ظاهری میتوان اطمینان حاصل کرد که کپسول در محل تعیینشده قرار دارد، بست آن سالم است و نشانهای از آسیب آشکار دیده نمیشود.
در مدلهای دارای فشارسنج، محدوده مجاز فشار نیز باید بررسی شود.
وضعیت پلمب و ضامن، خوانا بودن اطلاعات دستگاه و سلامت ظاهری قطعات نیز اهمیت دارند.
البته بازرسی ظاهری جایگزین سرویس تخصصی نیست.
اگر نشتی، افت فشار، خوردگی یا هر نوع آسیب مشکوک مشاهده شود، دستگاه باید از چرخه آمادهبهکار خارج و برای بررسی تخصصی ارجاع داده شود.
یکی از باورهای رایج این است که خاموشکنندهای که تاکنون استفاده نشده، هیچ نیازی به نگهداری یا سرویس ندارد.
در حقیقت، استفاده نشدن تنها یکی از اطلاعات مربوط به وضعیت دستگاه است و سلامت آن را تضمین نمیکند.
شارژ مجدد با بازرسی و سرویس دورهای تفاوت دارد.
ممکن است خاموشکننده در بازرسی سالم تشخیص داده شود و نیازی به شارژ مجدد نداشته باشد.
در مقابل، اگر دستگاه قابل شارژ حتی برای مدت کوتاهی استفاده شده باشد، باید برای بررسی و شارژ مجدد به مرکز واجد صلاحیت تحویل داده شود.
همچنین افت فشار، نشتی یا مشکلات دیگر ممکن است بررسی فوری را ضروری کنند.
برای آشنایی با شرایط نگهداری و خدمات شارژ کپسول آتشنشانی، بهتر است به اطلاعات فنی دستگاه و توصیه متخصص توجه شود.
باز کردن مخزن یا تلاش برای شارژ خانگی خاموشکننده تحت فشار خطرناک است و نباید انجام شود.
خاموشکنندههای قابل شارژ به گونهای طراحی شدهاند که پس از استفاده یا در صورت نیاز فنی، توسط مرکز واجد صلاحیت سرویس و مجدداً شارژ شوند.
در مقابل، بعضی خاموشکنندهها غیرقابل شارژ هستند و پس از استفاده یا رسیدن به شرایط تعیینشده توسط سازنده باید تعویض شوند.
در هنگام خرید باید این ویژگی بررسی شود؛ زیرا بر هزینه مالکیت و نگهداری بلندمدت تأثیر دارد.
برای مثال، قیمت اولیه یک خاموشکننده ممکن است پایین باشد، اما اگر قابل شارژ نباشد، پس از استفاده نیاز به خرید دستگاه جدید وجود خواهد داشت.
از طرف دیگر، قابل شارژ بودن به معنای استفاده نامحدود از یک مخزن نیست.
سلامت بدنه، قطعات، سوابق سرویس و آزمونهای موردنیاز باید مطابق الزامات فنی بررسی شوند.
اگر ادامه استفاده از یک مخزن ایمن نباشد، شارژ مجدد نباید انجام شود.
انتخاب تجهیزات اطفای حریق برای پارکینگ با انتخاب خاموشکننده داخل خودرو تفاوت دارد.
در پارکینگ، ممکن است تعداد زیادی خودرو در فضای مشترک قرار داشته باشند. همچنین شرایط تهویه، مسیرهای تردد و خروج، محل تجهیزات برقی و تأسیسات ساختمانی اهمیت دارند.
در پارکینگهای مسکونی و تجاری، خاموشکنندههای دارای ردهبندی مناسب برای حریقهای محتمل میتوانند بخشی از تجهیزات حفاظت باشند.
اما ظرفیت و تعداد موردنیاز نباید صرفاً بر اساس یک عدد ثابت یا توصیه عمومی تعیین شود.
برای مثال، یک پارکینگ کوچک با چند خودرو از نظر ارزیابی خطر با پارکینگ چندطبقه یک مجتمع تجاری تفاوت دارد.
در پارکینگهای بزرگ ممکن است به تجهیزات مکمل مانند سامانههای اعلام حریق، اسپرینکلر، جعبههای آتشنشانی و سایر تجهیزات مطابق طراحی نیاز باشد.
انتخاب نهایی باید بر اساس ارزیابی خطر، مقررات ساختمانی و نظر متخصص انجام شود.
خاموشکنندههای پارکینگ باید در محلهایی قرار گیرند که قابل مشاهده و در شرایط اضطراری قابل دسترسی باشند.
نصب دستگاه در پشت خودروهای پارکشده یا داخل اتاق قفلشده میتواند دسترسی به آن را دشوار کند.
همچنین تجهیزات نباید در نقاطی قرار گیرند که احتمال برخورد مستقیم خودرو با آنها وجود دارد.
در محیطهایی که احتمال ضربه یا آلودگی بالاست، ممکن است استفاده از محفظه یا تجهیزات حفاظتی مناسب مفید باشد.
با این حال، محفظه نباید باعث تأخیر غیرضروری در دسترسی به خاموشکننده شود.
ارتفاع نصب، فاصله دسترسی و تعداد دستگاهها نیز باید مطابق ضوابط مرتبط تعیین شود.
در صورت نیاز به تجهیزات ثابت، انتخاب جعبه آتشنشانی مناسب ساختمان باید با توجه به طراحی سیستم و الزامات دسترسی انجام شود.
مهم است که جعبه آتشنشانی و محفظه نگهداری خاموشکننده دستی دو کاربرد متفاوت داشته باشند و بدون بررسی فنی جایگزین یکدیگر در نظر گرفته نشوند.
در پارکینگهای مسقف، شرایط تهویه و کنترل دود اهمیت زیادی پیدا میکند.
اگر آتشسوزی اتفاق بیفتد، دود ممکن است دید افراد را کاهش دهد و مسیرهای خروج را تهدید کند.
از طرف دیگر، وجود خودروهای متعدد در نزدیکی یکدیگر میتواند خطر گسترش حریق را تحت تأثیر قرار دهد.
در چنین محیطهایی، اتکا به خاموشکننده دستی بهعنوان تنها راهکار ایمنی مناسب نیست.
برنامه حفاظت باید شامل پیشگیری، تشخیص آتش، هشدار، کنترل دود، تخلیه اضطراری و تجهیزات اطفا مطابق نیاز پروژه باشد.
همچنین مسیرهای خروج باید مشخص و بدون مانع باقی بمانند.
نگهداری مواد قابل اشتعال اضافی، وسایل بلااستفاده و کارتنها در پارکینگ نیز ممکن است بار حریق محیط را افزایش دهد.
مدیریت ساختمان باید برای جلوگیری از چنین شرایطی برنامه مشخص داشته باشد.
با افزایش استفاده از خودروهای برقی و هیبریدی، موضوع ایمنی باتریهای ولتاژ بالا اهمیت بیشتری پیدا کرده است.
حریق باتری لیتیومیونی میتواند ویژگیهایی متفاوت از آتشسوزی معمول در خودروهای بنزینی داشته باشد.
یکی از خطرات مهم، پدیده فرار حرارتی است که ممکن است موجب تولید گرما، انتشار گازهای خطرناک و گسترش واکنش در سلولهای باتری شود.
همچنین در برخی شرایط، احتمال شعلهوری مجدد وجود دارد.
خاموشکننده دستی معمولی نباید بهعنوان راهکار قابل اتکا برای مهار حریق پیشرفته باتری ولتاژ بالای خودرو در نظر گرفته شود.
در این حوادث، دخالت نیروهای امدادی آموزشدیده و استفاده از روشهای تخصصی ضروری است.
در پارکینگهای دارای ایستگاه شارژ خودروهای برقی نیز باید الزامات نصب تجهیزات برقی، حفاظت مدارها، دسترسی اضطراری و طراحی ایمنی حریق بررسی شود.
در صورت مشاهده دود، شعله یا نشانههای غیرعادی که احتمال آتشسوزی ایجاد میکنند، باید در اولین محل ایمن توقف کرد.
پس از توقف، موتور خودرو باید خاموش شود و تمام سرنشینان فوراً از خودرو خارج شوند.
نباید برای برداشتن وسایل شخصی به خودروی درگیر آتش بازگشت.
اگر احتمال میدهید آتش در محفظه موتور یا صندوق عقب وجود دارد، باز کردن آن ممکن است موجب تشدید حریق شود.
افراد باید از خودرو و ترافیک اطراف فاصله ایمن بگیرند و با شماره اضطراری مربوط تماس بگیرند. در ایران شماره آتشنشانی ۱۲۵ است.
راهنمای سازمان آتشنشانی آمریکا نیز تأکید میکند که افراد عادی نباید تلاش کنند آتشسوزی خودرو را شخصاً مهار کنند.
وجود کپسول در خودرو نباید باعث شود فرد جان خود یا دیگران را برای حفظ وسیله نقلیه به خطر بیندازد.
یکی از اشتباهات، خرید دستگاهی است که اطلاعات فنی یا کاربرد مجاز آن مشخص نیست.
اشتباه دیگر، نگهداری خاموشکننده بدون بست ایمن در صندوق عقب یا کابین است.
همچنین برخی افراد دستگاه را برای مدت طولانی در معرض دمای خارج از محدوده مجاز نگه میدارند، بدون آنکه وضعیت آن را بررسی کنند.
بیتوجهی به آسیب بدنه، فشار خارج از محدوده مجاز در مدلهای دارای فشارسنج و خوانا نبودن برچسبها نیز از مشکلات رایج است.
گاهی پس از استفاده جزئی از کپسول، دستگاه بدون سرویس دوباره در خودرو قرار میگیرد.
این کار میتواند موجب شود در شرایط اضطراری، مقدار ماده یا شرایط عملکرد دستگاه کافی نباشد.
برای انتخاب تجهیزات مناسب، بررسی مشخصات فنی محصول اهمیت بیشتری از تکیه صرف بر وزن یا قیمت دارد.
برای نمونه، مشخصات کپسول آتشنشانی کارا ABC شامل اطلاعاتی درباره نوع ماده، ظرفیتهای عرضهشده و ویژگیهای فنی دستگاه است. تناسب هر ظرفیت با خودرو باید جداگانه ارزیابی شود.
ایمنی پارکینگ فقط به وجود خاموشکننده وابسته نیست.
یکی از اقدامات مهم، جلوگیری از مسدود شدن مسیرهای خروج و دسترسی به تجهیزات اطفای حریق است.
همچنین باید وضعیت تأسیسات برقی، روشنایی اضطراری، تجهیزات تهویه و سامانههای ایمنی مطابق برنامه نگهداری بررسی شود.
در پارکینگهای دارای تجهیزات شارژ خودروهای برقی، نصب و نگهداری تأسیسات باید توسط افراد متخصص انجام شود.
مدیریت ساختمان نیز باید مقررات مشخصی درباره انبار کردن وسایل، نگهداری مواد قابل اشتعال و استفاده از فضاهای مشترک داشته باشد.
آموزش ساکنان درباره نحوه اعلام حادثه، مسیرهای خروج و محل تجمع ایمن میتواند به کاهش آشفتگی در شرایط اضطراری کمک کند.
در ساختمانهای بزرگتر، اجرای تمرین تخلیه و بررسی عملکرد سامانههای ایمنی نیز بخشی از برنامه مدیریت خطر است.
برای پارکینگی که چندین خاموشکننده دارد، بهتر است فهرستی از تجهیزات تهیه شود.
این فهرست میتواند شامل نوع خاموشکننده، ظرفیت، محل نصب، شماره سریال، تاریخ آخرین سرویس و وضعیت بازرسی باشد.
برای هر دستگاه بهتر است شناسه مشخصی تعریف شود تا اطلاعات آن با دستگاههای دیگر اشتباه نشود.
در بازرسیهای دورهای باید دسترسی، سلامت ظاهری، پلمب، وضعیت فشار در مدلهای مجهز و سوابق نگهداری بررسی شود.
اگر دستگاه برای شارژ یا سرویس از محل خارج شد، لازم است پوشش حفاظتی مناسب تا زمان بازگشت آن حفظ شود.
همچنین بهتر است مشکلات مشاهدهشده ثبت شوند تا اقدامات اصلاحی قابل پیگیری باشند.
این روش کمک میکند نگهداری تجهیزات از یک فعالیت اتفاقی به فرایندی منظم تبدیل شود.
خاموشکنندههای پودر خشک دارای ردهبندی مناسب میتوانند یکی از گزینههای قابل بررسی باشند، اما انتخاب باید بر اساس نوع خودرو، خطرات احتمالی و مشخصات فنی محصول انجام شود.
محل مناسب باید امکان نصب ایمن با بست سازگار را فراهم کند و مانع تجهیزات ایمنی، حرکت سرنشینان یا خروج اضطراری نشود. دستورالعمل سازنده خودرو و خاموشکننده باید رعایت شود.
بازرسی و سرویس با شارژ مجدد متفاوت هستند. نیاز به شارژ به نوع دستگاه، سابقه استفاده، وضعیت فنی و دستورالعمل سازنده بستگی دارد.
CO2 پسماند باقی نمیگذارد، اما برای همه حریقهای احتمالی خودرو مناسب نیست و محدودیتهای ایمنی خاص خود را دارد.
این موضوع به مساحت، نوع خطر، چیدمان، فاصله دسترسی و الزامات طراحی بستگی دارد. نمیتوان برای تمام پارکینگها یک تعداد ثابت تعیین کرد.
نباید برای کنترل حریق پیشرفته باتری ولتاژ بالا به خاموشکننده دستی کوچک اتکا کرد. چنین حوادثی نیازمند واکنش تخصصی نیروهای امدادی هستند.
قرار گرفتن خاموشکننده در دمای خارج از محدوده مجاز سازنده ممکن است خطرناک باشد. باید شرایط نگهداری درجشده روی محصول رعایت شود.
خاموشکننده قابل شارژ باید برای بررسی و شارژ مجدد به مرکز واجد صلاحیت تحویل داده شود. مدلهای غیرقابل شارژ نیز باید طبق دستورالعمل سازنده تعویض شوند.
انتخاب کپسول آتشنشانی برای خودرو و پارکینگ نیازمند توجه به نوع خطر، رده عملکرد خاموشکننده، ظرفیت، محل نصب و شرایط نگهداری است.
خاموشکنندههای پودر خشک چندمنظوره در بسیاری از کاربردهای خودرویی و پارکینگی مورد بررسی قرار میگیرند، اما هیچ محصولی بدون ارزیابی شرایط محیط برای تمام موقعیتها مناسب نیست.
در خودرو، نصب ایمن و نگهداری صحیح اهمیت زیادی دارد. در پارکینگ نیز تعداد خاموشکنندهها، موقعیت نصب و تجهیزات مکمل باید بر اساس طراحی ایمنی ساختمان تعیین شوند.
بازرسی و سرویس منظم میتواند به شناسایی مشکلات احتمالی تجهیزات کمک کند، اما نباید با شارژ مجدد اشتباه گرفته شود.
مهمتر از همه، در هنگام آتشسوزی خودرو، حفاظت از جان سرنشینان، تخلیه فوری و اطلاعرسانی به نیروهای امدادی باید بر هر اقدام دیگری اولویت داشته باشد.
هدف از انتخاب و نگهداری تجهیزات ایمنی، ایجاد آمادگی در برابر خطر است؛ آمادگیای که با پیشگیری، آموزش، انتخاب درست و رسیدگی منظم به تجهیزات شکل میگیرد.
آتشسوزی در تجهیزات الکتریکی یکی از خطراتی است که ممکن است در ساختمانهای اداری، فروشگاهها، کارگاهها، مراکز داده و حتی ساختمانهای مسکونی رخ دهد. یک اتصال کوتاه، گرم شدن بیش از حد کابلها، خرابی اتصالات یا نقص در تجهیزات برقی میتواند شرایطی ایجاد کند که در مدت کوتاهی به حادثهای جدی تبدیل شود.
با این حال، انتخاب کپسول آتشنشانی برای محیطهای دارای تجهیزات الکتریکی با انتخاب خاموشکننده برای یک فضای عمومی متفاوت است. در چنین محیطهایی، علاوه بر قابلیت مهار حریق، موضوعاتی مانند رسانایی ماده خاموشکننده، آسیب احتمالی به تجهیزات و ایمنی افراد نیز اهمیت دارند.
برای مثال، استفاده از ماده خاموشکننده نامناسب در نزدیکی تابلو برق ممکن است خطر برقگرفتگی ایجاد کند. از طرف دیگر، برخی مواد اطفایی با وجود توانایی مهار آتش، پس از تخلیه روی تجهیزات حساس باقی میمانند و میتوانند مشکلات فنی یا هزینههای پاکسازی ایجاد کنند.
در این مقاله بررسی میکنیم که چه نوع خاموشکنندهای برای تابلو برق، اتاق سرور، رک شبکه و تجهیزات الکتریکی مناسب است، کپسول CO2 چه مزایا و محدودیتهایی دارد و چگونه میتوان برنامه نگهداری و شارژ تجهیزات اطفای حریق را مدیریت کرد.
در بسیاری از آتشسوزیهای معمول، موادی مانند چوب، پارچه، کاغذ یا مایعات قابل اشتعال نقش سوخت را دارند. اما در حریق مرتبط با تجهیزات الکتریکی، برق میتواند یکی از عوامل شروع حادثه باشد و تا زمانی که تجهیزات برقدار هستند، خطر برقگرفتگی نیز وجود دارد.
برای نمونه، اگر اتصال یک کابل در تابلو برق شل شود، ممکن است مقاومت الکتریکی در محل اتصال افزایش پیدا کند و گرمای زیادی تولید شود. این وضعیت میتواند به عایق سیمها و قطعات اطراف آسیب وارد کند.
در اتاق سرور نیز منابع تغذیه، کابلها، باتریها، تجهیزات شبکه و سامانههای خنککننده ممکن است در ایجاد یا گسترش حریق نقش داشته باشند.
نکته مهم این است که برق بهخودیخود ماده سوختنی محسوب نمیشود. پس از قطع ایمن جریان برق، مواد درگیر در آتش همچنان باید بر اساس نوع واقعی حریق ارزیابی شوند.
در طبقهبندی آمریکایی، حریق تجهیزات الکتریکی برقدار معمولاً با کلاس C مشخص میشود. البته در برخی نظامهای استانداردگذاری دیگر، کلاس C مفهوم متفاوتی دارد و برای گازهای قابل اشتعال استفاده میشود.
به همین دلیل، انتخاب کپسول باید با توجه به علامت کاربرد برای تجهیزات برقدار، استاندارد مربوط و مشخصات درجشده روی دستگاه انجام شود.
خاموشکننده دیاکسید کربن یا CO2 یکی از تجهیزات شناختهشده برای مقابله با بعضی حریقهای اولیه مرتبط با تجهیزات الکتریکی است.
این کپسول حاوی دیاکسید کربن فشرده است که هنگام تخلیه، به کاهش اکسیژن در اطراف شعله کمک میکند و اثر سرمایشی نیز دارد.
یکی از مزایای مهم CO2 این است که ماده اطفایی آن رسانای الکتریسیته نیست و پس از تخلیه، مانند پودر خشک روی قطعات باقی نمیماند.
این ویژگی باعث شده خاموشکنندههای CO2 در بعضی اتاقهای برق، محیطهای اداری، آزمایشگاهها و فضاهای دارای تجهیزات الکترونیکی مورد استفاده قرار گیرند.
با این حال، CO2 راهکار مناسبی برای تمام شرایط نیست.
در فضاهای کوچک و کمتهویه، افزایش غلظت دیاکسید کربن میتواند خطرناک باشد. همچنین تخلیه این ماده با دمای بسیار پایین همراه است و تماس با قسمتهای سرد دستگاه ممکن است آسیب پوستی ایجاد کند.
از سوی دیگر، CO2 برای برخی حریقهای مواد جامد که امکان شعلهوری مجدد دارند، بهاندازه خاموشکنندههای مناسب آن کلاس حریق مؤثر نیست.
بنابراین، برای انتخاب کپسول آتشنشانی باید نوع خطر، شرایط محیط، حضور افراد و ویژگیهای تجهیزات بررسی شود.
این پرسش پاسخ مطلق ندارد.
برخی خاموشکنندههای پودر خشک با ردهبندی مناسب میتوانند برای حریق تجهیزات الکتریکی برقدار استفاده شوند. برای مثال، خاموشکنندههای دارای ردهبندی ABC در استاندارد آمریکایی معمولاً برای چند گروه از حریق طراحی شدهاند.
اما مناسب بودن از نظر کلاس حریق به معنای ایدهآل بودن برای تمام تجهیزات حساس نیست.
پودر خشک پس از تخلیه میتواند روی مدارها، اتصالات، فنها و بخشهای داخلی تجهیزات باقی بماند.
در محیطهایی مانند اتاق سرور یا مرکز داده، باقیمانده این مواد ممکن است عملیات پاکسازی را دشوار کند یا احتمال آسیب ثانویه به تجهیزات را افزایش دهد.
برای مثال، تخلیه پودر در یک رک شبکه میتواند باعث آلودگی قطعات الکترونیکی، درگاههای ارتباطی و تجهیزات خنککننده شود.
به همین دلیل، در فضاهایی که ارزش تجهیزات بالاست و تداوم فعالیت اهمیت زیادی دارد، معمولاً گزینههای بدون پسماند نیز بررسی میشوند.
البته خاموشکننده پودر خشک همچنان در بسیاری از محیطهای عمومی، صنعتی و تجاری کاربرد دارد. انتخاب صحیح آن باید بر اساس شرایط واقعی و مقررات اجرایی انجام شود.
هنگام انتخاب خاموشکننده برای تجهیزات الکتریکی، بهتر است تفاوت روشهای اطفا و پیامدهای استفاده از هرکدام بررسی شود.
| ویژگی | CO2 | پودر خشک مناسب | عامل اطفای پاک |
|---|---|---|---|
| کاربرد برای برقدار | در مدلهای تأییدشده | در مدلهای دارای رده مناسب | در مدلهای تأییدشده |
| پسماند پس از تخلیه | ندارد | دارد | معمولاً ندارد |
| تناسب با تجهیزات حساس | قابل بررسی | محدودیت بهدلیل پودر | معمولاً مناسبتر |
| خطر برای افراد | خطر CO2 در فضای محدود | خطر استنشاق پودر و کاهش دید | وابسته به نوع ماده و طراحی |
| نیاز به نگهداری | دارد | دارد | دارد |
باید توجه داشت که «عامل اطفای پاک» یک عنوان کلی است و مواد مختلفی در این گروه قرار میگیرند. هرکدام ویژگیهای فنی، محدودیتهای استفاده، اثرات زیستمحیطی و الزامات ایمنی خاص خود را دارند.
همچنین نمیتوان صرفاً بر اساس جدول بالا یک خاموشکننده مشخص را برای تمام ساختمانها پیشنهاد کرد.
تابلوهای برق ساختمان از نظر ظرفیت، طراحی، میزان بار الکتریکی و شرایط نصب با یکدیگر تفاوت دارند.
تابلوی برق یک واحد مسکونی ممکن است شامل چند کلید حفاظتی و مدار روشنایی باشد، در حالی که تابلوهای برق صنعتی میتوانند دارای کلیدهای قدرت، تجهیزات کنترل، درایوها و مدارهای پیچیده باشند.
بنابراین، انتخاب خاموشکننده باید بر اساس خطرات محیط انجام شود.
در بسیاری از موارد، خاموشکننده CO2 یکی از گزینههای قابل بررسی در نزدیکی تجهیزات الکتریکی است؛ زیرا پسماند باقی نمیگذارد و برای کاربردهای مشخص الکتریکی مناسب است.
با این حال، وجود مواد قابل اشتعال دیگر در همان فضا ممکن است به تجهیزات اطفایی تکمیلی نیاز داشته باشد.
برای نمونه، اگر در مجاورت تابلو برق مقدار زیادی بستهبندی مقوایی، مواد پلاستیکی یا تجهیزات انبارشده وجود دارد، باید خطر حریق مواد جامد نیز ارزیابی شود.
به همین دلیل، استفاده از یک خاموشکننده بدون توجه به محیط اطراف تابلو ممکن است پوشش کافی ایجاد نکند.
همچنین قطع ایمن جریان برق توسط افراد مسئول و دارای صلاحیت، در صورت امکان، بخشی مهم از مدیریت حادثه است.
اتاق سرور معمولاً محل نگهداری تجهیزات پردازشی، ذخیرهسازی اطلاعات، شبکه و زیرساختهای ارتباطی است.
در این محیط، پیامدهای آتشسوزی ممکن است فراتر از آسیب فیزیکی به تجهیزات باشد.
برای مثال، از کار افتادن سرورها میتواند موجب اختلال در سامانههای سازمان، توقف خدمات آنلاین، قطع ارتباطات داخلی یا از دست رفتن دسترسی به اطلاعات شود.
به همین دلیل، مدیریت حریق در اتاق سرور علاوه بر حفاظت از جان افراد، باید تداوم فعالیت و کاهش خسارت تجهیزات را نیز در نظر بگیرد.
در مراکز داده و اتاقهای سرور، انتخاب خاموشکننده دستی تنها یکی از اجزای سیستم ایمنی است.
سامانه اعلام حریق، تشخیص زودهنگام دود، کنترل شرایط محیطی، مدیریت کابلکشی، برنامه تخلیه و در صورت لزوم سیستم اطفای خودکار نیز اهمیت دارند.
در واقع، ممکن است یک اتاق سرور کوچک با یک مرکز داده بزرگ نیازهای کاملاً متفاوتی داشته باشد.
برای اتاقهای حساس، بررسی راهکارهایی مانند سیستمهای اطفای گازی پاک اهمیت زیادی پیدا میکند.
FM200 نام تجاری ماده اطفایی HFC-227ea است که در بعضی سامانههای اطفای گازی مورد استفاده قرار میگیرد.
این ماده از گروه عوامل اطفای پاک به شمار میرود و برای کاربردهای مشخصی در محیطهای دارای تجهیزات حساس طراحی شده است.
یکی از ویژگیهای آن، نداشتن پسماند جامد پس از تخلیه است.
برخلاف خاموشکننده دستی، یک سامانه ثابت اطفای حریق میتواند شامل مخزن ماده اطفایی، شبکه لولهکشی، نازلها، تجهیزات کنترل، سامانه تشخیص و تجهیزات هشدار باشد.
در طراحی چنین سیستمی، حجم فضا، میزان نشتی اتاق، نوع حریق احتمالی، شرایط حضور افراد و غلظت طراحی ماده اهمیت دارد.
بنابراین، نصب سیستم FM200 صرفاً به قرار دادن یک سیلندر در اتاق سرور محدود نمیشود.
برای آشنایی با ساختار و ملاحظات طراحی، میتوان راهنمای سیستم اطفای حریق FM200 را مطالعه کرد.
البته انتخاب FM200 یا هر عامل اطفای دیگر باید بر اساس ارزیابی مهندسی، الزامات ایمنی افراد، محدودیتهای محیطزیستی و مقررات جاری انجام شود.
در محیطهای کوچک و کمخطر ممکن است حفاظت با خاموشکنندههای دستی مناسب، همراه با سایر اقدامات ایمنی، بخشی از راهکار موردنیاز باشد.
اما در یک اتاق سرور حساس، همیشه نمیتوان به حضور فردی آموزشدیده برای شناسایی و مهار آتش در لحظات اولیه اتکا کرد.
گاهی حریق در خارج از ساعات کاری آغاز میشود یا در قسمتهایی از تجهیزات رخ میدهد که دسترسی مستقیم به آنها دشوار است.
در چنین شرایطی، سامانه تشخیص و اطفای خودکار میتواند بخشی از برنامه حفاظت در برابر حریق باشد.
با این حال، سیستم خودکار نیز جایگزین همه اقدامات پیشگیرانه، تجهیزات دستی و برنامه تخلیه اضطراری نیست.
انتخاب روش حفاظت باید پس از بررسی خطرات محیط و الزامات مربوط انجام شود.
یکی از عوامل رایج ایجاد گرمای غیرعادی در تجهیزات برقی، اتصال نامناسب یا شل شدن اتصالات است.
وقتی اتصال الکتریکی بهدرستی برقرار نباشد، ممکن است مقاومت در محل اتصال افزایش پیدا کند و گرما تولید شود.
عامل دیگر، اضافهبار مدار است. استفاده از تجهیزات بیش از ظرفیت طراحیشده یا انتخاب نامناسب اجزای حفاظتی میتواند خطرات جدی ایجاد کند.
خرابی عایق کابل، نفوذ رطوبت، گردوغبار، تهویه نامناسب و فرسودگی تجهیزات نیز میتوانند در بروز مشکل نقش داشته باشند.
در بعضی محیطهای صنعتی، وجود مواد قابل اشتعال در نزدیکی تجهیزات الکتریکی میتواند پیامدهای حادثه را تشدید کند.
بنابراین، جلوگیری از آتشسوزی تابلو برق تنها به نصب کپسول محدود نیست.
بازرسی دورهای تجهیزات توسط افراد متخصص، رعایت ظرفیت مدارها، اصلاح اتصالات معیوب و استفاده از تجهیزات حفاظتی مناسب بخش مهمی از اقدامات پیشگیرانه هستند.
تجهیزات الکتریکی هنگام کار گرما تولید میکنند.
اگر این گرما بهدرستی دفع نشود، ممکن است دمای برخی قطعات از محدوده مجاز افزایش پیدا کند.
در اتاق سرور، سامانه خنککننده برای حفظ شرایط مناسب عملکرد تجهیزات اهمیت زیادی دارد.
خرابی فنها، اختلال در تهویه یا مسدود شدن مسیر گردش هوا میتواند موجب افزایش دمای رکها شود.
البته باید بین کنترل دمای تجهیزات و مدیریت شرایط حریق تفاوت قائل شد.
در برخی سامانههای اطفای گازی، عملکرد تهویه و دمپرها بخشی از طراحی سیستم محسوب میشود و ممکن است لازم باشد هنگام فعال شدن سامانه، وضعیت آنها بهصورت کنترلشده تغییر کند.
هرگونه تغییر در تهویه یا سیستم اطفا باید مطابق طرح فنی تأییدشده انجام شود.
خاموشکننده باید در محلی نصب شود که هنگام وقوع حادثه، دسترسی به آن ایمن و سریع باشد.
قرار دادن کپسول در نقطهای که برای رسیدن به آن باید از کنار تجهیزات درگیر آتش عبور کرد، انتخاب مناسبی نیست.
در بسیاری از فضاها، جانمایی نزدیک مسیر خروج میتواند به حفظ امکان عقبنشینی ایمن کمک کند؛ اما محل دقیق باید بر اساس ارزیابی خطر و مقررات تعیین شود.
همچنین خاموشکننده نباید مسیر باز شدن در تابلو برق، دسترسی تعمیراتی یا راه خروج را مسدود کند.
نصب روی پایه مناسب، استفاده از علائم قابل مشاهده و جلوگیری از قرار گرفتن دستگاه در معرض ضربه نیز اهمیت دارد.
اگر اتاق برق دارای بخشهای مختلف یا مساحت زیادی باشد، ممکن است به بیش از یک خاموشکننده نیاز باشد.
تعداد، ظرفیت و محل نصب باید بر اساس نوع خطر و ضوابط اجرایی تعیین شوند.
بسیاری از خاموشکنندههای CO2 برخلاف مدلهای رایج پودر خشک تحت فشار، فشارسنج معمولی ندارند.
این تفاوت به شرایط فیزیکی ذخیرهسازی دیاکسید کربن مربوط است.
CO2 در داخل مخزن و در شرایط معمول کاری میتواند بهصورت مایع و بخار وجود داشته باشد. در این حالت، فشار مخزن به دما وابستگی زیادی دارد و لزوماً مقدار ماده باقیمانده را بهخوبی نشان نمیدهد.
به همین دلیل، کنترل مقدار CO2 موجود در خاموشکننده معمولاً از طریق وزنکشی و مقایسه با مشخصات سازنده انجام میشود.
این موضوع برای مسئولان نگهداری ساختمان اهمیت دارد، زیرا نبود فشارسنج در این مدلها به معنی نقص دستگاه نیست.
همچنین نباید روش بررسی خاموشکننده پودر خشک را بدون توجه به تفاوت ساختار، برای CO2 به کار برد.
کنترل فنی این تجهیزات باید توسط افراد دارای صلاحیت انجام شود.
هر خاموشکننده باید مطابق برنامه نگهداری و دستورالعمل سازنده بررسی شود.
در بازرسی دورهای، موضوعاتی مانند سلامت بدنه، دسترسی مناسب، وضعیت پلمب و ضامن، آسیب احتمالی شیر و شیلنگ و سوابق سرویس اهمیت دارند.
در مدلهای دارای فشارسنج، محدوده فشار نیز باید کنترل شود.
در خاموشکنندههای CO2، بررسی تخصصی مقدار ماده و سایر شرایط دستگاه اهمیت دارد.
اگر خاموشکننده استفاده شده باشد، باید مطابق مشخصات آن برای سرویس و شارژ یا تعویض اقدام شود.
همچنین اگر نشانههایی از خوردگی، ضربه، نشتی یا نقص قطعات مشاهده شود، نباید تا موعد سرویس بعدی منتظر ماند.
برای آشنایی با شرایط خدمات تخصصی، مراجعه به راهنمای شارژ کپسول آتشنشانی میتواند به شناخت بهتر تفاوت سرویس و شارژ مجدد کمک کند.
باید توجه داشت که باز کردن یا شارژ مخزن تحت فشار، فعالیتی تخصصی است و نباید توسط افراد فاقد صلاحیت انجام شود.
اگر خاموشکننده CO2 از نوع قابل شارژ باشد، پس از استفاده باید از وضعیت آمادهبهکار خارج شده و برای بررسی و شارژ مجدد به مرکز واجد صلاحیت تحویل داده شود.
حتی استفاده کوتاهمدت نیز میتواند مقدار ماده اطفایی موجود در مخزن را کاهش دهد.
از آنجا که مقدار ماده باقیمانده در این نوع کپسول با روشهای تخصصی کنترل میشود، نباید صرفاً بر اساس ظاهر دستگاه درباره آماده بودن آن تصمیم گرفت.
در بعضی موارد، وضعیت مخزن، شیر، تاریخ آزمونهای موردنیاز و سایر شرایط فنی باید پیش از شارژ بررسی شوند.
همچنین لازم است هنگام خروج خاموشکننده برای سرویس، تجهیزات جایگزین مناسب در محل فراهم شود تا سطح حفاظت محیط کاهش پیدا نکند.
این موضوع برای اتاقهای سرور و مراکز داده که ممکن است در تمام ساعات شبانهروز فعال باشند، اهمیت زیادی دارد.
خاموشکننده دستی معمولاً برای مقابله اولیه با حریقهای کوچک و در شرایط ایمن طراحی شده است.
در مقابل، سیستم ثابت اطفای حریق میتواند بر اساس طراحی، ماده خاموشکننده را در بخش یا فضای مشخصی تخلیه کند.
یک سیستم ثابت ممکن است دارای تجهیزات تشخیص، هشدار، کنترل و فعالسازی خودکار باشد.
انتخاب بین این روشها موضوعی ساده نیست و به عواملی مانند ارزش تجهیزات، نوع فعالیت، میزان حضور افراد، شرایط فیزیکی محیط و الزامات قانونی بستگی دارد.
برای آشنایی با گزینههای مختلف، بررسی سیستمهای اطفای حریق گازی میتواند نقطه شروع مناسبی باشد.
با این حال، طراحی نهایی باید متناسب با خطرات و نیازهای واقعی پروژه انجام شود.
بزرگتر بودن ظرفیت خاموشکننده لزوماً به معنای مناسبتر بودن آن نیست.
ظرفیت موردنیاز باید با توجه به نوع خطر، اندازه فضا، رده عملکرد دستگاه و توانایی استفاده ایمن تعیین شود.
برای مثال، استفاده از خاموشکننده بسیار سنگین ممکن است برای بعضی کارکنان دشوار باشد.
همچنین برخی خاموشکنندهها زمان تخلیه کوتاهی دارند و فرد باید آموزش کافی برای استفاده صحیح از آنها داشته باشد.
در انتخاب محصول باید وزن، ظرفیت، ردهبندی حریق، دسترسی، شرایط نگهداری و دستورالعمل سازنده بررسی شود.
مشخصات فنی کپسولهای خاموشکننده همیار و کارا نمونهای از اطلاعاتی است که میتوان هنگام مقایسه محصولات بررسی کرد.
با این حال، انتخاب خاموشکننده برای تجهیزات برقی باید مستقل از نام برند و بر اساس تناسب فنی انجام شود.
مهمترین موضوع در زمان وقوع آتشسوزی، حفاظت از جان افراد است.
اگر دود یا شعله از تابلو برق مشاهده شود، ابتدا باید به افراد حاضر هشدار داده شود و اقدامات اضطراری مطابق برنامه ایمنی محل آغاز شوند.
قطع جریان برق در صورت امکان باید بهصورت ایمن و توسط فرد مسئول و دارای صلاحیت انجام شود.
افراد نباید برای خاموش کردن آتش، در معرض خطر تماس با تجهیزات برقدار، دود یا شعله قرار بگیرند.
اگر آتش در حال گسترش است، مسیر خروج در معرض خطر قرار دارد یا فرد آموزش لازم را ندیده است، تلاش برای استفاده از کپسول تصمیم مناسبی نیست.
در این شرایط باید محیط تخلیه شود و نیروهای امدادی در جریان حادثه قرار گیرند.
استفاده از خاموشکننده مناسب تنها در شرایطی قابل بررسی است که حریق کوچک و اولیه باشد، مسیر خروج ایمن وجود داشته باشد و فرد آموزش دیده باشد.
پس از حادثه نیز نباید تجهیزات آسیبدیده بدون ارزیابی تخصصی دوباره برقدار شوند.
یکی از اشتباهات، انتخاب خاموشکننده صرفاً بر اساس قیمت است.
گاهی ارزانترین گزینه ممکن است از نظر نوع ماده اطفایی یا پیامدهای تخلیه برای محیط موردنظر مناسب نباشد.
اشتباه دیگر، تصور این است که همه کپسولهای قرمزرنگ عملکرد یکسانی دارند.
در واقع، خاموشکنندهها از نظر ماده داخلی، ردهبندی، ظرفیت و محدودیتهای استفاده تفاوت دارند.
بیتوجهی به حضور افراد در فضای کوچک نیز میتواند خطرناک باشد؛ بهویژه هنگام انتخاب تجهیزات CO2.
از طرف دیگر، نباید تصور شود خاموشکننده بدون پسماند برای هر نوع آتشسوزی مناسب است.
استفاده از آب یا فوم معمولی روی تجهیزات برقدار بدون تأیید کاربرد ایمن آن نیز میتواند خطر برقگرفتگی ایجاد کند.
در نهایت، انتخاب تجهیزات بدون بررسی خطرات محیط ممکن است باعث شود حفاظت در برابر بعضی حریقها ناکافی باشد.
پیش از خرید یا نصب کپسول، بهتر است وضعیت محیط از چند جنبه بررسی شود.
ابتدا باید مشخص شود چه نوع تجهیزات الکتریکی در محیط وجود دارد و چه خطرات دیگری در اطراف آن قرار گرفتهاند.
سپس باید شرایط حضور افراد، امکان خروج اضطراری و حساسیت تجهیزات نسبت به مواد اطفایی بررسی شود.
نوع خاموشکننده نیز باید با کلاسهای حریق مورد انتظار سازگار باشد.
محل نصب باید به شکلی انتخاب شود که دسترسی ایمن وجود داشته باشد و تجهیزات مانع خروج افراد نشوند.
در ادامه، لازم است برنامه مشخصی برای بازرسی، نگهداری، سرویس و آموزش افراد مسئول تدوین شود.
اگر محیط دارای تجهیزات ارزشمند یا نیازمند تداوم فعالیت است، امکان استفاده از سامانههای تشخیص و اطفای خودکار نیز باید بررسی شود.
این بررسیها کمک میکنند تصمیم نهایی تنها بر اساس قیمت یا تجربه استفاده از یک مدل خاموشکننده گرفته نشود.
هر دو ممکن است در مدلهای دارای ردهبندی مناسب برای بعضی حریقهای الکتریکی کاربرد داشته باشند. CO2 پسماند ندارد، در حالی که پودر خشک ممکن است تجهیزات حساس را آلوده کند. انتخاب نهایی به ارزیابی خطر بستگی دارد.
نباید از خاموشکننده آب معمولی روی تجهیزات برقدار استفاده کرد. بعضی محصولات ویژه ممکن است تأییدیههای کاربرد مشخص داشته باشند، اما باید دقیقاً مطابق ردهبندی و دستورالعمل آنها عمل شود.
CO2 پسماند جامد باقی نمیگذارد، اما تخلیه آن با سرمای شدید همراه است و استفاده نامناسب میتواند خطرات دیگری ایجاد کند. شرایط کاربرد باید بررسی شود.
سامانه ثابت و خاموشکننده دستی نقشهای متفاوتی دارند و نیاز به هرکدام باید مطابق طراحی و مقررات تعیین شود.
زیرا فشار مخزن بهتنهایی نشاندهنده مناسبی برای مقدار CO2 باقیمانده نیست و در بسیاری از این خاموشکنندهها کنترل مقدار ماده از طریق وزنکشی انجام میشود.
لزوم شارژ مجدد به نوع دستگاه، سابقه استفاده، وضعیت فنی و دستورالعمل سازنده بستگی دارد. بازرسی یا سرویس سالانه لزوماً به معنای شارژ سالانه نیست.
تخلیه CO2 میتواند غلظت دیاکسید کربن محیط را افزایش دهد و در فضای محدود خطر جدی برای افراد ایجاد کند. انتخاب و استفاده از آن باید با در نظر گرفتن شرایط تهویه و ایمنی افراد انجام شود.
انتخاب کپسول آتشنشانی برای تابلو برق و اتاق سرور نیازمند توجه همزمان به ایمنی افراد، نوع حریق، وضعیت تجهیزات و شرایط محیط است.
خاموشکننده CO2 به دلیل نارسانا بودن و نداشتن پسماند، یکی از گزینههای قابل بررسی برای بعضی تجهیزات الکتریکی محسوب میشود. با این حال، محدودیتهای آن در فضاهای کوچک، احتمال شعلهوری مجدد برخی مواد و مخاطرات تخلیه باید جدی گرفته شوند.
خاموشکننده پودر خشک نیز میتواند برای بعضی حریقهای الکتریکی کاربرد داشته باشد، اما باقیمانده پودر ممکن است در محیطهای دارای تجهیزات حساس مشکلاتی ایجاد کند.
در اتاقهای سرور و مراکز داده، بررسی سامانههای اطفای پاک و حفاظت خودکار نیز اهمیت دارد.
در نهایت، انتخاب صحیح تجهیزات باید بر اساس ارزیابی خطر، طراحی مناسب، آموزش افراد و نگهداری منظم انجام شود. هدف فقط خاموش کردن آتش نیست؛ بلکه حفاظت از جان افراد، کاهش خسارت تجهیزات و حفظ تداوم فعالیت مجموعه است.
دستهها، آخرینها، آمار و ابزارهای کاربردی در یک نگاه.
نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید
کد ۶ رقمی ارسالشده به ایمیل و رمز عبور جدید را وارد کنید.
در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید
دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید